Imm♥rtal L♥tus

 ..กาลครั้งหนึ่ง ยังมีปราชญ์เฒ่าซึ่งล้มป่วยลงตามอายุขัย

ลิงหนุ่มซึ่งเป็นศิษย์เห็นทีว่าอาจารย์อาจต้องจากไป

ถึงกระนั้น ลิงหนุ่มเคยได้ยินผู้คนเล่าขานกัน ว่ามีดอกบัว

นาม 'ดอกบัวชั่วนิรันดร์'  ซึ่งสามารถรักษาทุกโรคได้

อย่างมหัศจรรย์ ตามตำนานว่าดอกบัวนั้นงอกงามอยู่ที่ใดสัก

แห่งใต้แสงจันทร์ แม้จะไม่รู้แน่ว่าดอกบัวในตำนานอยู่

ณ ที่แห่งใด ลิงหนุ่มก็ตั้งใจจะออกเดินทางหลายพันลี้

เพื่อไปหาดอกบัวชนิดนี้มารักษาปราชญ์เฒ่า ลิงหนุ่ม

โศกเศร้ากังวลใจ มันมุ่งออกเดินทางเพื่อหวังรักษา

ชีวิตอาจารย์ไว้ แต่ในวันที่ลิงหนุ่มออกเดินทางนั้นเอง

ปราชญ์เฒ่ากลับมานั่งดักรอศิษย์ที่สะพาน

แล้วถามลิงหนุ่มว่า......

เจ้าตอบข้าได้หรือไม่ดอกบัวชั่วนิรันดร์นั้นจะพบพานได้

ณ ที่ใด ลิงหนุ่มเสียงสั่นน้ำตาเอ่ออยู่ภายใน ด้วยทราบดี

ว่าอาจารย์คิดอ่านประการใด " ท่านทราบได้อย่างไร

นี่ท่านกำลังจะมอบคำสอนสุดท้ายแก่ข้าใช่ไหม"

ปราชญ์เฒ่าผู้ป่วยไข้แย้มยิ้ม แล้วบอกศิษย์ให้ตั้งใจฟัง

เจ้าหวั่นกลัวไปไย ความตายมิได้ทำให้ข้าจากไป

ข้าเพียงวางมือจากการดิ้นรนในชิวิต เพื่อเริ่มต้นการพักผ่อน

อยู่ภายในหัวใจของเหล่าผู้เป็นที่รักทั้งหลายของข้าต่างหาก

ปลูกดอกบัวไว้ในใจเจ้าเถิด แล้วหล่อเลี้ยงด้วยความคิด

คำนึงอันสวยงาม แม้รูปลักษณ์ของมันร่วงโรยไป

ดอกบัวในใจจะยังคงงามไปชั่วนิรันดร์........

ลิงหนุ่มไม่สามารถเอ่ยสิ่งใด

ถ้อยคำสุดท้ายของปราชญ์เฒ่า ที่ดังก้องอยู่ในใจนั้น

ฟังเสมือนสุ้มเสียงจากดินแดนอันไกลแสนไกล ...

ที่นี้ ข้าเชื่อว่า เจ้ารู้แล้วใช่ไหมศิษย์ข้า

ว่าเจ้าจะพบดอกบัวชั่วนิรันดร์ได้ที่ใด...

วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน

แม้ปราชญ์เฒ่าจะจากไปแล้วเนิ่นนาน......

ลิงหนุ่มยังคงมาที่สะพานซึ่งมันเคยได้รับคำสอนสุดท้าย

จากอาจารย์ และกล่าวว่า "อาจารย์ผู้ปราดเปรื่องของข้า

ดอกบัวชั่วนิรันดร์ ยังคงสถิตอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง"

ลิงหนุ่มวางมือไว้บนอกด้านซ้าย

ขณะที่กล่าวเช่นนั้นกับ

สายลม........

-^^-"...